i dont wont to...'s profilesiNcrOniZe WorlDPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
siNcrOniZe WorlDSome Day > SoMe tImE > sOme BodY June 26 นักโบราณคดีความทรงจำ มันคงคล้ายๆ ตะกอนที่ก้นบ่อ
หากมีอะไรไปกวนมันเข้า มันก็จะฟุ้ง ขึ้นมา
หากมีอะไรไปกวนตะกอนความทรงจำแรงๆ ฝุ่นตะกอนนั้นอาจจะฟุ้งมาบดบัง
สิ่งต่างๆในปัจจุบันไปได้ แต่ท้ายที่สุด.......
ท้ายที่สุด..................
ท้าย..........
ที่สุด...
ตะกอนความทรงจำ มันก็จะค่อยๆตกไปนอนก้น บ่อดังเดิม
บางความทรงจำเราอยากจะกวนให้มันขึ้นมาฟุ้งบ่อยๆ
และก็มีความทรงจำบางอย่างที่เราปล่อยให้มันจมอยู่นานแสนนาน
นาน......................................
นาน................................
นาน..................
นาน........
......
...
.
นานจนมันอาจจะกลายเป็นฟอสซิลไป
และนี่อาจจะถึงเวลาแล้วสำหรับการเริ่มเป็นนักโบราณคดี
มาเถอะจับเสียมจับจอบ ขุดฟอสซิลขึ้นมาดูกันอีกครั้ง
บึด จ้ำบึ๊ด จ้ำบึด จ้ำบึด
June 25 นาน.....นาน...
นานมาก
โครตนาน....
ที่ไม่ได้เข้ามาอัพต่อ...
เอาหละ เข้ามาอัพตามที่ขอแล้ว
เรื่องมีอยู่ว่า....
.................
.........
..
.
จบข่าว(เอากันซึ่งๆอย่างนี้ละกัน55) July 28 war of the worldความเจ็บแปลบตามร่างกาย เริ่มแปรเปลี่ยนไปเป็นความมึน..ชา พร้อมๆสติ ของมันที่ค่อยๆล่องลอยและลางเลือน ภาพที่เห็น มืดลง มืดลง ที่ละน้อย สิ่งสุดท้ายที่มันเห็นก่อนจะหมดความรู้สึกคือ สายตา... ที่จ้องมองมัน.. สายตา... สายตาอันโหยกระหาย.. สายตา.. ที่พร้อมจะกลืนกินมันลงไป... _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ หนอนชาเขียวตัวอวบอ้วน ดิ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่
จะถูกกลืนหายไปรวมกับพวกพ้อง อีกหลายตัวภายในพุงอันใหญ่โตของโจเซฟิน มันค่อยๆนั่งลงบนผืนหญ้าสีเขียวสด อย่างเกียจคร้านและหมดแรง ท้องฟ้า ก็ยังงดงามอย่างเคย อย่างที่ฟ้าเป็นฟ้า วันนี้มันใช้เวลามากเหลือเกิน ในการหาอะไร อะไรใส่ท้อง
พวกหนอนเริ่มหาตัวยากขึ้น ไม่รุ้มันไปแอบซ่อนอยู่ไหน สองสามวันมานี้มันล่าพวกหนอนได้เพียงวันละร้อยตัวเศษๆ เหล่าแมลงปีกแข็งอาหารว่างอันแสนโอชะ ก็ดูเหมือนจะหายหน้าไปทั้งฝูง ยังดีที่วันนี้ มันมาเจอกลุ่มหนอนชาเขียว
ที่อาจจะพลัดหลงทัวร์ชิมยอดชาเขียวมา สิบกว่าตัว จึงพอจะมีอะไรให้อยู่ท้องบ้าง คงเพราะว่าช่วงนี้พวกมนุษย์ชาวไทยเกิดนิยมชาเขียว อย่างปุ๊ปปั๊บ ฉับพลัน ทันแฟชั่น แบบเด็กแนวแนว ไปกว้านซื้อยอดชาจากญี่ปุ่นจนแทบจะหมดประเทศ จนพวกหนอนชาเขียวในญึ่ปุ่นต้องอพยพ มาหาชาเขียวกินในเมืองไทย มันจึงมีโอกาสได้ลิ้มรส ซาเซมิหนอนชาเขียว กับเขามั่ง.. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
พงหญ้าสูงทางดัานหลังของโจเซฟินห่างไปประมาณสองสามเมตร
สั่นไหวอย่างเบาๆจนแทบจะไม่มีเสียงของยอดหญ้าที่เสียดสีกัน ร่างเงาดำ ของอะไรสักอย่างกำลังค่อยๆเคลื่อนที่เข้ามา เคลื่อนที่เข้ามา อย่างประสงค์ร้าย... _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ สายตาของทองฉุนจับจ้องอยู่บนร่างอวบอิ่มของโจเซฟิน
มันไม่อาจอภัยให้สิ่งมีชีวิตตัวนี้ได้.. มันเคยไม่เข้าใจว่าทำไมเหล่านก มากมายที่อยู่แถวนี้
ถึงอพยพ ย้ายที่ก่อนถึงฤดูกาลอันเหมาะสม.. มันเคยสงสัยว่าทำไมเสียงกริ่งร้องของแมลงมากมายในสวนแห่งนี้จึง
ค่อยๆ เงียบลง เงียบลงและหายไป... มันเคยไม่เข้าใจทำไมหญ้าใหม่ไม่แตกยอด
ดอกไม้ ไม่ผลิบาน .. และในที่สุดมันก็รู้คำตอบ.. มันเห็นกับตาว่า ว่าเหล่าหนอน มากมายขนาดไหน ที่ถูกตัวเขมือบตัวนี้ สวาปามไป มันเห็นกับตา ว่าฝูงเต่าทองนับร้อยพัน จบชีวิตไป..
เพียงแค่นกอ้วนนี้เดินผ่าน มันเห็นกับตาว่าไอ้สิ่งมีชีวิตตัวนี้เขมือบทุกยอดอ่อน
ทุกรวงฝักเมล็ดของต้นไม้ทุกต้น.. เมื่อไอ้สิ่งมีชีวิตตัวนี้มันแทบจะกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
แล้วจะมีเหล่านกตัวอื่นอยู่ได้อย่างไร หาก ไร้อาหาร.. หากไร้ความสมดุลย์ของห่วงโซ่ มันก็เช่นกัน.. ท้องของมันไม่มีอาหารตกมาหลายวันแล้ว.. ลิ้นของมันแทบจะลืมรส เนื้อ ขน เลือด กระดูกไปแล้ว วันนี้แหละที่มันจะเขมือบนกผ่าเหล่า ตัวนี้..
มัน จะนำความสมดุลย์กลับคืนสู่สวนแห่งนี้.. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ซวบ ซาบ ซวบ ซาบ ซาบ ซาบ!!!!!
เสียงเสียดสีของใบหญ้า ที่ดังจากด้านหลัง
ทำให้โจเซฟิน ตื่นจากจากพวัง มันสามารถสัมผัสได้ถึงลมปะทะ
จากร่างเงาดำที่พุ่งมาจากข้างหลัง มันไม่มีเวลาที่จะขยับตัวไปทางไหนแล้ว.. ฟิ๊ววววว์.........................ตุ๊บ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
ฉับพลัน ร่างอ้วนของโจเซฟิน ทะยานขึ้นไปกลางอากาศ
สูงถึงยอดไม้..เลยยอดไม้ออกไป...จนถึงกลางฟ้า โจเซฟิน..กำลังบิน... มันบินได้!!!
ก็แหงแหละมันเป็นนกนี่
แต่มันเป็นนกที่ตัวใหญ่และหนัก
น้ำหนักของมันแปรผันตรงกับแรงดึงดูดของโลก ทำให้ร่างของมันเริ่มตกลงมา ตกลงมา ด้วยความเร็ว ที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ และแรงขึ้นเป็นทวีคูณ เร็วและแรง เหมือนหมัดขวาตรงนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวท.. พลัก!!!!!
เสียงพุงของโจเซฟินปะทะกับร่างของไอ้ทองฉุน
ชั้นไขมันของโจเซฟินทำหน้าที่กระจาย แรงกระแทกและส่งแรงนั้นสู่กลางหลัง ของไอ้ทองฉุนจนหมดสิ้น _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
โจเซฟินมองไอ้ทองฉุนที่สลบอยู่ด้วยความฉุนเฉียว
ฉุนเฉียวที่ทำให้มันต้องบิน ฉุนเฉียวที่การบินทำให้มันเหนื่อย ฉุนเฉียวที่การเหนื่อยทำให้มันหิว และฉุนเฉียวที่ตอนนี้มันไม่สามารถหาอะไรมากินได้ มันเริ่มหิว..หิวจนแทบจะกินอะไรก็ได้
แต่มันจะกินอะไรดี
อะไรบางสิ่งบางอย่างดลใจมัน
ดลใจให้มันหันไปมองไอ้ทองฉุน
สายตาสองสายประสบกัน..
July 19 gO witH tHe GaNg:ไอ้ ทองฉุนไอ้ทองฉุน มันเป็นนักเลง นักเลงหัวไม้ ที่ใครต่อใครก็รังเกียจ ..ใครต่อใครก็ก่นด่า มันไม่ได้อยากเป็นเพราะใจรัก แต่มันเป็นเพราะสายเลือด สายเลือด ตระกูลวรัญญูที่ สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ตอนมันยังเด็กมันเคยน้อยใจ.. น้อยใจต่อความอยุติธรรมของโลก น้อยใจที่ใครต่อใครก็พากันรังเกียจมัน น้อยใจ ที่พอแม่ก็ต่อว่า ว่ามันทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย แค่มันบอกกับพ่อแม่ว่ามันอยากละศิลข้อปาณาฯ แค่มันประกาศท่ามกลางพี่น้องในตระกูลว่ามันจะเป็นมังสวิรัส มันก็ถุกขับไล่ออกจากตระกูล ..ช่างเถอะมันไม่สนใจหรอก มันจะแสดงให้โลกรู้ว่า แม้จะเกิดในตระกูลนักเลง มันจะเป็นสุภาพชนได้ .. มันจะเป้นที่รักของใครๆได้.. มันไม่เชื่อว่าชาติตระกูลจะกำหนดทุกสิ่ง และจะกั้นกางความรักของมันได้.. ที่มันตั้งใจจะทำตัวให้ดี..เพราะมันหลงรักเธอ เธอ..เดซี่ แม่หงส์น้อย เธอช่างงามสง่า จนเกินห้ามใจ วันนี้แหละมันปลดห่วงของตระกูลแล้วมันจะบอกรักเธอ - - - - - - - - - - - - - หัวใจมันเต้นตูมตาม.เต้นในจังหวะแสนวาบหวาม เธออยู่ข้างหน้านี่เอง.. มันรวบรวมความกล้าและเอ๋ยคำรักจากปากไป .... ...... สีหน้าอันหวาดกลัวของเธอ น้ำเสียงที่แสดงความรังเกียจบองเธอ กรีดแทงบาดลึกลงไปในหัวใจ บาง บาง ของทองฉุนยิ่งนัก เสียงหัวใจที่แตกสลายคลุกเคล้าด้วยความเศร้า.. กลับกลายเป็นเสียงร่ำร้องด้วยความปราถนาและความโกรธ พริบตานั้นมันตัดสินใจทำในสิ่งที่มันไม่เคยทำและไม่คิดที่จะทำ - - - - - - - - - - - - - - - ทองฉุนมุ่งหน้ากลับบ้านของมันด้วยใจสับสน ความรู้สึกผิด..เสียใจ.. ปนเป กับความ สมใจ ..พอใจ.. มันรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่โรยริน ของเดซี่ที่สัมผัสหน้ามัน มันยังจำกลิ่นกายอันหอมหวลของเธอได้ แต่เหนืออื่นใดมันตระหนักถึงความสุข.และอิ่มเอม มันคงไม่อาจชนะอาถรรพ์ของตละกูลได้ รสชาติของเลือดและเนื้อของเธอยังซาบช่านอยุ่ในปาก ยังไงมันก้เป็นนักล่า เป็นสัตว์กินเนื้อ.. เป็นตัว " "ที่ใครๆก็รังเกียจ แต่อย่างน้อย ตอนนี้มันก้ ไม่ได้รู้สึกรังเกียจตัวเอง และครอบครัวของมัน อย่งน้อยมันก้ไม่ได้หลอกตัวเองอีกต่อไป ------------------------------ July 18 โจเซฟิน ลิฟวิงสตาร์โจเซฟิน ลิฟวิ่งสตารเป็นนกระจอกที่ไม่ธรรมดา
และมันก็ ไม่ได้เป็นญาติกับโจนาทาน ที่โด่งดัง
ไข่ที่มันฟักออกมามีขนาดเท่าไข่ไก่..
ซึ่งใหญ่กว่าโจแอนนาแม่มันซะอีก
แต่ละวันของมัน กินหนอน วันละห้าร้อยห้าสิบสองตัว
ข้าวเปลือก หนึ่งพันแปดร้อยเจ้ดสิบสองเมล็ด
ไม่นับแมลงที่เป็นอาหรว่างอีกเกือบร้อยตัว
ในหนึ่งวันของโจฟินนอกจากเวลากินแล้ว
มันจะใช้เวลาในการจ้องมองท้องฟ้าทุกวัน
ท้องฟ้า..ที่มันไม่เคยได้สัมผัส
สายลมที่ไม่เคยได้ทายทัก
มองดูเพื่อนนกที่รู้จักบินไปบินมาเป็นฝูงๆ
มันไม่เคยไปไหนไกลมากกว่าสวนแห่งนี้
มันไม่ได้อิจฉา และมันไม่ได้เสียใจ
มันไม่ได้มัวมานั่งจินตนาการว่าถ้าบินได้จะเป็นอย่างไร
มันไม่ได้ว่างและขี้เหงาขนาดนั้นหรอก
มันแค่มานั่งพักท้อง..ก่อนที่จะไปหากินต่อไป..
มันอาจจะนึกถึงท้องฟ้าบ้าง แต่เสียงในท้องของมัน
เตือนให้มันคิดถึงหนอนแก้วตัวอวบซะมากกว่า
แค่คิดน้ำลายก้พาลจะไหลเสียแล้ว..
|
|||||||||
|
|
